Jesteś tutaj: praktyczne
praktyczne

 

Informacje praktyczne

 

flaga_egiptu_jpg

E
GIPT:

  1. PASZPORT WAŻNY MINIMUM 6 MIESIĘCY OD DATY PRZYJAZDU
  2. OBOWIĄZKOWA WIZA-25 dol.amerykańskich
  3. ZNACZEK WIZOWY DO NABYCIA NA LOTNISKU
  4. TAKIE SAME PRZEPISY WIZOWE OBOWIĄZUJA DZIECI
  • Rzeczy osobiste,kamery video , aparaty fotograficzne,lornetki,statywy,CD,magnetofony,laptopy (1 szt.), 200 szt. papierosów ,lub 25 szt. Cygar,1 litr alkoholu – SĄ WOLNE OD CŁA
  • Wwóz i wywóz gotówki USD i EUR jest ograniczony do 10 000. Każdy turysta z ważną wizą może dokonać zakupów w egipskich sklepach wolnocłowych przez 24 h od przylotu.
  •  Szczepienia nie są wymagane. Najczęstszymi dolegliwościami spowodowanymi zmianą klimatu są problemy żołądkowe. Nie należy pić dużych ilości bardzo zimnych napoi gazowanych lub z lodem. Leki egipskie są bardzo skuteczne i dostępne w każdej aptece, radzimy dokupić ubezpieczenie od chorób przewlekłych ponieważ niektóre leki specjalistyczne mogą być trudno dostępne
  • Cenne przedmioty, gotówka, karty kredytowe, bilety lotnicze należy zdeponować w hotelowym sejfie. Nie należy nosić przy sobie większej gotówki ani paszportu, ponieważ koszty związane z wystawieniem zastępczych dokumentów są bardzo wysokie. W Egipcie dostępne są do zwiedzania prawie wszystkie meczety, i świątynie chrześcijańskie. Należy pamiętać o odpowiednim stroju : bluzki i koszule muszą przykrywać ramiona a spodnie,spódnice ,sukienki powinny zakrywać kolana. Taki ubiór obowiązuje zarówno kobiety jak i mężczyzn.

 

flaga_turcji_jpg

T
URCJA:

  • Każdy z klientów jest zobowiązany do posiadania ważnego paszportu, przy czym ważność paszportu musi być najmniej 6 miesięcy od daty powrotu. Wszystkich obywateli Polskich obowiązuje wiza turystyczna ( ważna 1 miesiąc), płatna zawsze na lotnisku w Turcji w wysokości 10 Euro od osoby.
  • Przy wyjazdach w regiony turystyczne Turcji tj. region Riwiery Tureckiej i region Wybrzeża Egejskiego nie są wymagane żadne dodatkowe szczepienia. Zaleca się nie picie wody z normalnych standardowych ujęć ( typu kran hotelowy) z uwagi na jej duże zanieczyszczenie oraz nie zaleca się konsumpcji w przypadkowych i niesprawdzonych miejscach gastronomicznych. 
  • Dużo potraw mięsnych i rybnych z grilla, owoce, warzywa, ser oraz jogurt. Tureckim napojem narodowym jest cay - czarna herbata serwowana na każdym kroku. Nie polecamy pić wody z kranu, lepiej kupować butelkową. Najbardziej popularnym napojem alkoholowym jest raki- czysta wódka o smaku anyżu. W restauracjach hotelowych wszelkie potrawy podawane na szwedzkim stole są przeznaczone tylko do konsumpcji w restauracji. Nie należy wynosić żywności i owoców do pokoi. W pokojach hotelowych ze względu na niebezpieczeństwo pożaru, zabronione jest używanie sprzętu elektrycznego typu: czajnik, grzałka, żelazko itp. personel hotelu ma prawo zabrać tego typu urządzenia i zwrócić w dniu wyjazdu. 
  • Do hoteli nie należy wnosić żywności i napoi z zewnątrz. W niektórych pokojach znajduję sie minibar. Nie należy używać go jako lodówki, ponieważ jest to punkt sprzedaży. Do minibaru nie można wstawiać własnych napoi. Obsługa hotelowa może pobrać za nie dodatkową opłatę. Przepisy obowiązujące w hotelach dotyczą również plaż hotelowych np. nie przynosić żywności zakupionej poza hotelem na plażę.

 

flaga_tunezji_jpg

TUNEZJA:

  • Dokumenty.
  • Obowiązkowe dokumenty; ważny paszport, a przy wyjazdach Indywidualnych dodatkowo: vouchery hotelowe lub wiza. Żadne szczepienia nie są obowiązkowe.
  • Zwierzęta domowe: wymagane świadectwo zdrowia I zaświadczenie o szczepieniu przeciw wściekliźnie z datą nie wcześniejszą niż miesiąc przed wyjazdem i nie późniejszą niż 6 miesięcy
  • Prąd:
  • W Tunezji napięcie w sieci wynosi zazwyczaj 220 V. Większość hoteli 4 I 5 gwiazdkowych ma w łazience zamontowaną suszarkę do włosów
  • Telefon:
  • Aby zadzwonić do Polski trzeba wykręcić numer 0048, następnie kierunkowy do miasta (Warszawa 22, Kraków 12, Gdańsk 58 itd.) i konkretny numer abonenta.
  • W każdej miejscowości znajdują się budki telefoniczne „taxiphones",
  • Warto też zabrać telefon komórkowy (poza wyjątkowymi zakłóceniami zasięgu, działa w całej Tunezji).
  • Żeby zadzwonić z Polski do Tunezji należy wykręcić 00216, następnie kierunkowy regionu i numer abonenta (np, do Tunisu 00216 71 + numer abonenta, do Sousse 00216 73 + numer abonenta Itd.),
  • Różnica czasu:
  • Czas środkowoeuropejski, Identyczny jak u nas w zimie, W lecie w Tunezji jest o godzinę wcześniej niż u nas,
  • Godziny urzędowania:
  • Urzędy publiczne są nieczynne w piątki, w soboty po południu i niedziele od września do czerwca, W lipcu I sierpniu pracują codziennie, oprócz niedziel, od 7,30 do 13,30.
  • Muzea są nieczynne w poniedziałki, Obiekty archeologiczne czynne są cały tydzień do godziny 17,00.
  • Banki są otwarte zimą zazwyczaj od 8,00 do 16,00; latem od 7,30 do 12,30
  • Waluta
  • Dinar (około 0,70 Euro) dzieli się na 1000 milimów Wwóz waluty:
  • Nie wolno wwieźć do Tunezji dinarów
  • Można wwieźć nieograniczoną kwotę w walucie wymienialnej,
  • Wymiany można dokonać w każdym banku, hotelu, okienku na lotnisku i w portach (kurs ustalony przez Tunezyjski Bank Centralny), a kwity wymiany należy zachować.
  • Uwaga! Biura wymiany w mieście czynne są zazwyczaj tylko do 16,00,
  • Można posługiwać się czekami I kartami płatniczymi, Wywóz dinarów:
  • Wywóz dinarów jest absolutnie zabroniony.
  • Aby dokonać ponownej zamiany dinarów na dowolną walutę, należy pokazać kwity poprzedniej wymiany. Należy pamiętać, że „Freeshopy" na lotnisku nie akceptują już dinarów i można płacić wyłącznie w dewizach,
  • Przepisy celne:
  • W samolocie wszyscy dostają specjalną kartę pokładową do wypełnienia, Większą część karty zabiera celnik podczas odprawy po przylocie. Tę mniejszą należy zachować do pokazania podczas odprawy powrotnej, Przepisy celne zezwalają na wwiezienie 400 sztuk papierosów lub 100 cygar lub 500 g tytoniu, 2 litrów alkoholu poniżej 25% i 1 litra powyżej 25%.
  • Uwaga! Cena dywanu nie obejmuje podatku. W momencie odbioru dywanu w Polsce należy zapłacić podatek VAT
  •  dodatkowa ołata  turystyczna  2 dinary /dzień

flaga_tajlandii_jpg

TAJLANDIA:

  • Obywatele polscy udający się do Tajlandii objęci są obowiązkiem wizowym. W zagranicznych placówkacdyplomatyczno-konsularnych Tajlandii można otrzymać wizę tranzytową do 30 dni, wizę turystyczną do 60 dni, wizę dla nieimigrantów (non-immigrant visa) do 90 dni, zależnie od celu pobytu (udział w szkoleniu, studia itd.).
  • Osoby o niedbałym i nieestetycznym wyglądzie mogą nie uzyskać zgody na wjazd. Nie ma obowiązku posiadania określonej kwoty pieniędzy na dzień pobytu. Należy jednak mieć wystarczające środki finansowe (np. gotówkę, karty kredytowe uznane na świecie, vouchery).

  • Za niektóre towary zakupione w czasie pobytu w Tajlandii przy wylocie można uzyskać zwrot podatku VAT (aktualna stawka - 7%). Warunkiem tego jest wcześniejsze uzyskanie odpowiedniego zaświadczenia w miejscu zakupu towaru

  • Do Tajlandii wolno wwieźć 8 rolek filmu fotograficznego, ta ilość może nie wystarczyć jeżeli będziemy codziennie mieli przy sobie aparat fotograficzny, również do robienia zdjęć pod wodą.

  • Jednostka monetarna Tajlandii to bath (THB); 1 USD to ok. 25 bathów, a 1 bath dzieli się na 100 satangów. W obiegu są monety o następujących nominałach: 25, 50 stg 1, 5, 10 THB oraz banknoty: 20, 50, 100, 500, 1000 THB. Walutę najkorzystniej wymieniać w bankach, gdyż w hotelach bierze się dużą prowizję. Wymiania więcej niż 100 THB poza dużymi miastami możne być niemożliwa. Ceny są zmienne z powodu dużej inflacji

  • Karty płatnicze American Express, Visa i MasterCard są powszechnie honorowane. Bądźmy ostrożni płacąc nimi, zdarzają się przypadki fałszowania kart lub wyłudzania podpisu in blanco. Czeki podróżne opłaca się mieć tylko w dolarach lub funtach szterlingach.

  • Tajlandia należy do krajów o bardzo surowym ustawodawstwie antynarkotykowym. Posiadanie przy sobie jakichkolwiek narkotyków, nawet w najmniejszych ilościach (np. papieros z marihuany) powoduje bezwzględne aresztowanie i zagrożone jest karą wieloletniego więzienia lub śmierci. Posiadanie przyrządów wskazujących na używanie narkotyków (np. strzykawki) powoduje zatrzymanie, przynajmniej do wyjaśnienia sprawy. Odnosi się to do całego terytorium Tajlandii, w tym stref tranzytowych portów lotniczych.

  • W Tajlandii nie występuje szczególne zagrożenie przestępczością. Kraj jest w zasadzie bezpieczny dla turystów, choć oczywiście zdarzają się przypadki kradzieży pieniędzy i dokumentów oraz próby naciągania turystów na wyższe opłaty.

  • Nie występują szczególne zagrożenia sanitarno-epidemiologiczne. Przy spożywaniu posiłków należy przestrzegać zaostrzonych zasad higieny, niezbędnych w krajach tropikalnych. Nie są wymagane szczepienia profilaktyczne. Nie ma problemów z dostępem do opieki medycznej. Cena standardowej wizyty lekarskiej wynosi ok. 500 baht, cena jednej doby pobytu w szpitalu - 5000 baht.

  • Nie ma żadnych ograniczeń w podróżowaniu po kraju (nie zaleca się przebywania w rejonach przygranicznych - szczególnie z Birmą - z uwagi na wybuchające okresowo konflikty etniczne i walkę z przemytem).

  • Istnieje obowiązek posiadania międzynarodowego prawa jazdy. Nie ma obowiązku posiadania ubezpieczeń osobowych i komunikacyjnych. Uznawane są polisy tych polskich towarzystw ubezpieczeniowych, które zawarły umowy z innymi firmami zachodnimi, posiadającymi swoich przedstawicieli w Tajlandii.

 flaga_indonezji_jpg

INDONEZJA:

  • Wiza, przepisy wjazdowe
  • Obowiązek uzyskania wiz tu­rys­tycznych, służbowych, pobytowych oraz tranzytowych dotyczy wszystkich obywateli polskich, niezależnie od rodzaju paszportu. Obywatele polscy mogą otrzymywać wizy turystyczne (do 30 dni pobytu na terytorium Republiki Indonezji) przy wjeździe – w ściśle ustalonych punktach przekraczania granic na lotniskach i w portach morskich (tzw. visa upon arrival). Po przylocie do Indonezji wizy można otrzymywać odpłatnie na lotniskach w Dżakarcie, Medanie, Pekanbaru, Padangu, Surabayi, Manado i Denpasar (Bali). Wizy turystyczne (visa upon arrival) wydawane są także w następujących portach morskich: na wyspie Batam – w portach Sekupang, Balu Ampo, Nongsa, Marina Teluk Senimba; na wyspie Bintan – w portach Bandar Bentan Telani Lagoi, Bandar Seri Udana Lobam; na wyspie Sumatra – w portach Belawan, Sibolga, Teluk Bayur; na wyspie Jawa – w porcie Tanjung Priok (Dżakarta); na wyspie Bali – w porcie Padang Bai; w prowincji Irian Zachodni (Papua Zachodnia) – w porcie Jayapura. Nie ma możliwości przedłużenia takiej wizy na miejscu. Przy wjeździe do Indonezji paszport musi być ważny minimum 6 miesięcy.
  • Ubiegający się o wizę wielokrotną musi w momencie złożenia aplikacji legitymować się paszportem ważnym mini­mum 18 miesięcy. Na żądanie władz imigracyjnych należy okazać bilet powrotny lub bilet na dalszą podróż (posiadanie biletu może być konieczne już w momencie składania wniosku o wizę w Wydziale Konsularnym Ambasady Indonezji w Warszawie). Przy wjeździe do Indonezji nie ma obowiązku wykazania się określoną kwotą pieniędzy bądź deklarowania jej na granicy. Składając wniosek o indonezyjską wizę, należy mieć przy sobie kartę kredytową lub zaświadczenie z banku potwier­dzające posiadanie konta bankowego. W przeciwnym razie trzeba mieć gwarancję osoby zapraszającej, że zapewni ona środki utrzymania i opiekę. Podatek lotniskowy przy wyjeździe z Indonezji (nie ujęty w cenie biletu) wynosi w Dżakarcie 100 tys. IDR i 150 tys. IDR na Bali. Należy pamiętać, by mieć taką kwotę w miejscowej walucie.
  • Przepisy celne
  • Nie ma ograniczeń co do wwozu lub wywozu obcych środków płatniczych. Limit wwozu i wywozu dotyczy tylko miejscowej waluty i wynosi 5 mln IDR. Od powszechnie przyjętych standardów odbiega zakaz wwożenia do Indonezji dużych odbiorników telewizyjnych, radioodbiorników, wież hi-fi i magnetofonów. Nie wolno wwozić, wywozić ani posiadać narkotyków – grożą za to surowe kary, łącznie z karą śmierci. Obowiązują ograniczenia wywozu miejscowych dzieł sztuki wytworzonych przed 1945 r. oraz ograniczenia i zakazy wywozu rzadkich gatunków lokalnej fauny i flory. Wątpliwości służb celnych może wzbudzić większa ilość lekarstw, jeśli nie mają one nazw międzynarodowych. Przy wyjeździe z Indonezji nie ma możliwości otrzymania zwrotu podatku VAT.
  • Ubezpieczenie
  • Ubezpieczenia komunikacyjne są obo­wiąz­kowe, zdrowotne natomiast nie są obligatoryjne. Jednak we własnym interesie każdy turysta powinien się ubezpieczyć ze względu na wysokie koszty usług medycznych w szpitalach i klinikach. W Indonezji nie świadczy się żadnych usług lekarskich bez przedpłaty lub pisemnej gwarancji zapłaty ze stro­ny uznanej firmy ubezpieczeniowej, którą reprezentuje wiarygod­ny agent na tutejszym terenie.
  • Szczepienia, służba zdrowia
  • W Indonezji nie ma obo­wiąz­kowych szczepień, co nie oznacza, że nie występują zakaź­ne choroby tropikalne. Do zagrożeń sanitarno­-epidemiologicznych należą: pasożyty układu trawiennego, dur brzuszny, biegunka, gorączka krwotoczna denga (liczba zacho­rowań wzrasta szczególnie w okresie pory deszczowej od października do kwietnia), żółtaczka typu A i B, gruźlica.
  • Należy pamiętać, że woda w kranie nie jest zdatna do konsumpcji.
  • U dzieci szczególnie niebezpieczną chorobą jest polio.


flaga_meksyku_jpg

M
EKSYK:

  • Waluta - Peso meksykańskie (MXN) 1 EURO = 16,21 MXN, 1 USD = 10,32 MXN. Powszechnie akceptowany jest dolar amerykański. Karty kredytowe, akceptowane są w większości restauracji i sklepów.
  • Wiza - nie ma obowiązku wizowego dla obywateli polskich przy pobytach nie przekraczających 90 dni w celach turystycznych, prywatnych lub służbowych.

  • Bezpieczeństwo - podróżując po stanie Chiapas na południowym wschodzie kraju, należy liczyć się z częstymi kontrolami dokumentów przez władze wojskowe i policję. Ze względów bezpieczeństwa dobrze jest unikać podróżowania nocą. Na terenie całego kraju, zwłaszcza dużych miast oraz skupisk turystycznych, jest bardzo wysokie zagrożenie napadami, również z bronią w ręku. W przypadku każdego napadu zalecany jest najpierw kontakt z ambasadą, a dopiero później z miejscową policją, przy udziale placówki. W przypadku napadu z bronią w ręku nie należy stawiać napastnikom oporu, raczej oddać żądane pieniądze i kosztowności. Ambasada sugeruje pozostawianie w hotelowych sejfach, a nawet, w szczególnych sytuacjach, w depozycie placówki, ważniejszych dokumentów, biletów lotniczych oraz kosztowności. W mieście Meksyk należy bezwzględnie wystrzegać się podróżowania taksówkami zatrzymanymi na ulicy.

  • Zdrowie - Szczepienia ochronne nie są wymagane. Należy jednak mieć na uwadze, że w Meksyku istnieje bardzo wysokie zagrożenie amebozą, a w porze deszczowej na terenach dżungli zdarzają się wypadki cholery. W związku z zagrożeniem amebozą oraz bakteryjnymi i wirusowymi chorobami układu pokarmowego należy unikać jedzenia potraw przygotowywanych na straganach ulicznych, owoców nie poddanych odkażeniu oraz picia wody innej niż butelkowana.

  • Podróż - najlepiej dolecieć do Meksyku samolotem, jednak z Polski nie ma bezpośrednich lotów. Trzeba liczyć się z przesiadką w Europie Zachodniej lub USA.

 

flaga_sri_lanki_jpg

 SRI LANKA:
  • Przy wjeździe do Sri Lanki wymagana jest wiza. Koszt wizy turystycznej (jednokrotnej, ważnej 3 miesiące) wynosi 48 USD; jest ona wydawana przez Ambasadę Sri Lanki w Warszawie. Władze lankijskie udzielają również obywatelom polskim bezpłatnych wiz wjazdowych w punkcie granicznym na lotnisku w Kolombo na okres 1 miesiąca. Okres ważności wizy można przedłużyć w miejscowych biurach imigracyjnych. Wjazdy w celach innych niż turystyczne, np. biznesowe czy tranzytowe, wymagają uzyskania odpowiedniego rodzaju wizy w Ambasadzie Sri Lanki w Warszawie. Dokumenty wymagane przy wizie turystycznej: paszport, jedna aplikacja i 2 zdjęcia. Przy wizie biznesowej: zaproszenie od firmy, pozostałe wymogi jak w przypadku wizy turystycznej. Wymagany okres ważności paszportu przy wjeździe wynosi minimum rok. Konieczne jest posiadanie biletu powrotnego. Każdy cudzoziemiec powinien być wyposażony w środki finansowe w wysokości minimum 30 USD na dzień pobytu. Obowiązujące przepisy celne nie odbiegają od powszechnie przyjętych standardów.
  • Lepiej nie podróżować w północno-wschodnie regiony opanowane przez separatystów tamilskich. W większych miastach i ośrodkach turystycznych działają specjalne komórki policji do udzielania pomocy turystom.
  • Nie ma obowiązku szczepień ochronnych, ale zaleca się wcześniejsze zaszczepienie przeciwko żółtaczce typu A i B oraz tężcowi. Koszt dziennego pobytu w szpitalu publicznym wynosi około 30 USD plus wynagrodzenie lekarza i koszt medykamentów

 

flaga_maroka_jpg

MAROKO:

  • Od 1 stycznia 2005 r. obywatele RP udający się do Maroka są zwolnieni z obowiązku wizowego na okres do 90 dni. Nie dotyczy to przyjazdów na pobyt stały, w celu podjęcia pracy bądź innego zajęcia zarobkowego.

  • Przy przekraczaniu granicy władze marokańskie mogą żądać udokumentowania odpowiednich środków finansowych na pobyt (gotówki, kart kredytowych, wyciągu z konta itp.). Nie ma obowiązku okazywania biletu powrotnego przy wjeździe do Maroka.

  • Dirham marokański jest poza Marokiem walutą niewymienialną i obowiązuje surowy zakaz wywożenia go za granicę. Na podstawie urzędowego dowodu wymiany można przy wyjeździe ubiegać się o zwrot dewiz w zamian za niewykorzystane dirhamy. Jeśli chcemy usiąść za kierownicą naszego samochodu oprócz prawa jazdy weźmy „zieloną kartę”.

  • Nie wszystkie karty kredytowe są akceptowane, nie można być pewnym tego środka płatności. Posługiwanie się czekami podróżnymi najtaniej wychodzi w funtach szterlingach, gdyż w ten sposób unika się dodatkowej prowizji.

  • W Maroku obowiązują pewne szczególne normy prawne i zwyczajowe: zakaz wstępu do meczetów dla osób wyznania niemuzułmańskiego (poza meczetem Hassana II w Casablance, zwiedzanym za opłatą); powstrzymanie się od jedzenia, picia i palenia w miejscach publicznych - od wschodu do zachodu słońca - w ramadanie; (terminy zmienne - w roku 2000 ramadan przypadał np. w okresie 28 listopada - 27 grudnia); unikanie zachowań, mogących urazić wyznawców islamu.

  • Najlepiej porozumiewać się w języku francuskim, a także angielskim. Sporadycznie również po niemiecku i hiszpańsku.

  • Częste są przypadki drobnych kradzieży i okradania samochodów. Należy unikać ubogich, oddalonych od centrum dzielnic, miejsc ustronnych (zwłaszcza po zmroku) oraz nie zostawiać niczego na widocznym miejscu w samochodzie.

  • Zarówno publiczne, jak i prywatne ośrodki opieki medycznej są płatne. Cena standardowej wizyty lekarskiej wynosi ok. 20 USD, natomiast koszt doby pobytu w szpitalu lub klinice - ok. 50 USD.

  • Szczególną ostrożność powinni zachować kierowcy, ponieważ przepisy ruchu drogowego są w sposób rażący łamane.

 

flaga_karaiby_jpg

KARAIBY:

  • Obywatele polscy korzystają z prawa do swobodnego przekraczania granic w ramach Unii Europejskiej. Dokumentem podróży uprawniającym do bezwizowego wjazdu i pobytu (niezależnie od jego celu) na terytorium Republiki Francuskiej trwającego do 90 dni jest paszport bądź dowód osobisty
  • Średnia temperatura na wyspie waha się około 26°C, tak więc zbędnym jest przywożenie ciepłych ubrań. Letnia garderoba z uwzględnieniem cienkich spodni na wieczór (które raczej ochronią nogi przed komarami niż przed chłodem) jest wystarczająca.
  • Niezbędne na wyspie są: strój kąpielowy i okulary przeciwsłoneczne, kapelusz czy czapka.
  • Miłośnikom pieszych wycieczek przydadzą się buty przystosowane do wędrówek ( adidasy lub sportowe sandały) i mały plecak 
  • Nie ma obowiązku szczepienia się w związku z przyjazdem na Martynikę bądź wyspy ościenne.
  • Słońce
  • U osób o skórze wrażliwej, słońce może wywołać poparzenia często bardzo nieprzyjemne.
  • Ewentualnie jest wskazanym przygotować skórę na kontakt ze słońcem przed przyjazdem na Karaiby. Niezależnie od tego, szczególnie na początku należy unikać dłuższej ekspozycji.
  • Dodatkowo związek gorąca, słońca i odwodnienia może doprowadzić nawet do udaru słonecznego.

flag_ind_jpg 1

INDIE:

  • Wiza turystyczna wydawana jest najwyżej na sześć miesięcy. W Ambasadzie należy przedstawić paszport ważny jeszcze przez co najmniej 12 miesięcy oraz dowód zakupu lub rezerwacji biletu powrotnego. Koszt 230 zł (bez względu na liczbę wjazdów).

  • Wyjazd  do  Indi  należy  uważać za  egzotyczny  nie  taki  jak do Egiptu . Tutaj  doznaje  poza hotelem  się   prawdziwych widoków  biedy  , zapachów  smrodu  i sąsiedztwa  brudu  i  śmieci. Trudno  poruszać  się  samemmu  po  ulicach , na spacer  lub  zakupy. Nie  chodzi  o  bezpieczenstwo   bo  jest  bezpiecznie  ale  o  świat w  którym  się  znajdziemy  z ich  mieszkańcami .Trzeba  wcześniej być  przygotowanym  na  wiele  -co  nam  sie  nie  podoba.Kraj  ten  jest  swiatem  wielu  kontrastów, róznych  krajobrazów ,nie  zrozumiałej  religi  i jaskrawego  kolorytu-  co  najbardziej   uświadamia  nas  w  jego  dziwności  to liczba 1.3 mld różnorakich  mieszkanców .  

  • Ambasada Republiki Indii ul. Rejtana 15 m. 2–7 02-516 Warszawa tel. (22) 849 58 00 faks (22) 849 67 05 e-mail: goi@indem.it.pl www.indianembassy.pl

  • W środkowych i południowych Indiach przeważają ostre potrawy. W Radżastanie i innych północnych stanach widać wpływ kuchni muzułmańskiej (większe spożycie mięsa i chleba).

  • Tradycyjnym daniem jest dal bali choorma. Są to trzy potrawy: curry z soczewicy polewanej gęstym sosem, gorących podpłomyków i słodkiego deseru na bazie masła ghee, cukru, rodzynek i orzechów.

  • Popularna jest słona przekąska z nasion ciecierzycy, często podawana z różnymi warzywnymi sosami, zwana besan.

flaga_izraela_jpg

IZRAEL:

  • Wiza. Trzymiesięczną, turystyczną wizę dostaniemy na lotnisku, po uprzednim „wywiadzie”, za darmo. Eleganckie dziewczyny w mundurach nie robią wyjątków. Należy przygotować się na szczegółowe pytania dotyczące przyczyny i celu podróży. Koniecznie nalegaj na wizę blankietową, czyli na oddzielnym papierku, a nie stempel w paszporcie-bo  nie  wjedziesz później  do  Egiptu  bez  zmiany paszportu.
  • Wbrew wielu ironicznym opiniom o suchej i pustej ziemi, Izrael jest wielce bogaty i różnorodny. Rozwinięte przemysłowo i technicznie miasta, takie jak Tel-Aviv, Hajfa czy urokliwe Akko leżą nad Morzem Śródziemnym. Północ Izraela to zielona i górzysta kraina (Wzgórza Golan) oraz Morze Galilejskie. Dla kontrastu - druga, południowa połówka Izraela to tereny pustynne skrywające prawdziwe perełki – Morze Martwe, rezerwat Ein Gedi, oazę i kibbutz Beer Sheva czy Jotwata.
  • Na  terenie  Palestyny  i  w  samym Izraelu  nie  należy  drwić sobie , zartować  lub  zachowywać  sie  w sposób   wyglądajacy  na  niepowage  gdyż  młodzi  uzbrojeni  zołnierze  przegladający   skład  osób  w  autobusie  lub  grupę   poruszajacą  się   po  ich terenie  nie zartują i  moga  uznać  te  gesty  za  prowokacje.

flaga_jordani_jpg

JORDANIA:

  • Obywatele RP mają obowiązek posiadania wizy na przejazd i pobyt. W Polsce nie działa żadne przedstawicielstwo dyplomatyczno-konsularne Jordanii. Najbliższa placówka, która jest też akredytowana na Polskę, znajduje się w Berlinie. Obywatele polscy mogą otrzymać wizy pobytowe uprawniające do jednokrotnego wjazdu na terytorium Jordanii na międzynarodowych przejściach granicznych, z wyjątkiem izraelsko-jordańskiego przejścia granicznego na moście Króla Husajna (Allenby Bridge). Wizy te wydawane są na jeden miesiąc, z możliwością przedłużenia do 3 miesięcy. Opłata za wizę wynosi 10 JOD (ok. 14 USD). Obowiązuje opłata wyjazdowa, której wysokość często się zmienia (obecnie 5 JOD). Z opłat tych zwolnieni są wyłącznie dyplomaci akredytowani w Jorda­nii. O wizy z prawem do wielokrotnego wjazdu można ubiegać się jedynie w jordańskich misjach dyplomatyczno-konsularnych za granicą. Nie wymaga się określonego terminu ważności paszportu przy wjeździe. Nie ma obowiązku okazania biletu powrotnego ani też posiadania określonej kwoty pieniędzy. Turyści przyjeżdżający do Jordanii przez Syrię i powracający przez ten kraj powinni wcześniej uzyskać co najmniej dwukrotną wizę syryjską, ponieważ Ambasada Syrii w Ammanie wydaje wizy tylko tym obcokrajowcom, którzy mają jordańskie roczne wizy pobytowe. Posiadanie w paszporcie jakichkolwiek pieczątek lub wiz izraelskich, jordańskich lub egipskich stempli kontroli z przejść granicznych z Izraelem, a także przedmiotów pochodzenia izraelskiego (np. biletów autobusowych) uniemożliwi wjazd do Syrii. Zaleca się, aby osoba samotnie podróżująca z dzieckiem posiadała dokumenty poświadczające jej prawo do opieki nad nim. Obowiązuje zakaz wwozu pontonów gumowych. Pozostałe restrykcje celne nie odbiegają od powszechnie przyjętych standardów.
  • Polskie polisy ubezpieczeniowe nie są uznawane. Wymagane jest ubezpieczenie OC. Wskazane jest wykupienie ubezpieczenia podróżnego i zdrowotnego, obejmującego wszystkie formy aktywności, odpowiednio do celu pobytu w Jordanii.
  • Jordania pozostaje krajem szczególnie narażonym na ataki terrorystyczne. W wyniku zamachów na trzy hotele w Ammanie w listopadzie 2005 r. zginęło 60 osób, a prawie 100 zostało rannych. Terroryści z grupy al. Zarkawiego zapowiedzieli dalsze ataki, głównie na hotele, miejsca atrakcyjne turystycznie, obiekty wojskowe i ambasady krajów zaangażowanych militarnie w Iraku. Jordańska policja i służby bezpieczeństwa pozostają w stanie podwyższonej gotowości bojowej. Wzmocnione zostały środki bezpieczeństwa na przejściach granicznych, w hotelach i głównych miejscowościach turystycznych. Turyści powinni więc na bieżąco informować się w razie zagrożenia, m.in. za pośrednictwem Ambasady RP w Ammanie. Jordania należy do krajów przyjaznych dla turystów. Zagrożenie przestępczością pospolitą jest niewielkie. Niemniej zaleca się, by nie odwiedzać obozów uchodźców palestyńskich, a w okolicach meczetów – szczególnie podczas zgromadzeń na piątkową modlitwę – nie zachowywać się w sposób wyzywający. Miejscem, w którym najczęściej po zmierzchu dochodzi do drobnych kradzieży i napadów (wyrywanie cudzoziemkom torebek), jest centrum Ammanu (Old City).
  • Nie obowiązują żadne szczepienia. Nie występują szczególne zagrożenia sanitarno-epidemiologiczne. Istnieje jednak ryzyko zatruć pokarmowych oraz zakażenia amebą. Należy dokładnie płukać owoce i warzywa oraz unikać spożywania posiłków w restauracjach i barach o wątpliwym standardzie. Z uwagi na bardzo wysokie temperatury, szczególnie latem (powyżej 40 st. C), zaleca się stosowanie kremów ochronnych oraz picie dużej ilości płynów, aby nie narażać się na odwodnienie organizmu i poważne problemy zdrowotne. Opieka medyczna w miastach, zwłaszcza w Ammanie, jest na wysokim poziomie. Koszt wizyty lekarskiej wynosi od 10 do 20 JOD, a pobytu w szpitalu od 8 do 60 JOD dziennie. Opłaty za wszystkie usługi medyczne i stosowane leki naliczane są oddzielnie. Osoby, które zamierzają przebywać w Jordanii dłużej niż 3 miesiące, muszą na miejscu wykonać badania lekarskie.